Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014

JORGE LUIS BORGES

APRENDIENDO


Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia entre sostener una mano y encadenar 
un alma, y uno aprende que el amor no significa acostarse y una compañía no significa 
seguridad, y uno empieza a aprender... 

Que los besos no son contratos y los regalos no son promesas, y uno empieza a aceptar sus 

derrotas con la cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a construir todos sus caminos en
el hoy, porque el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes... y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad. 


Y después de un tiempo uno aprende que si es demasiado, hasta el calor del sol quema.
Así que uno planta su propio jardín y decora su propia alma, en lugar de esperar a que alguien le
traiga flores. 


Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno realmente es fuerte, que uno
realmente vale, y uno aprende y aprende... y con cada día uno aprende. 


Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque te ofrece un buen futuro significa que tarde o temprano querrás volver a tu pasado. 


Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de amarte con tus defectos, sin pretender
cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas. 


Con el tiempo te das cuenta de que si estás al lado de esa persona sólo por acompañar tu soledad, irremediablemente acabarás no deseando volver a verla. 


Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son contados, y que el que no lucha por
ellos tarde o temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas. 


Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida. 


Con el tiempo aprendes que disculpar cualquiera lo hace, pero perdonar es sólo de almas grandes. 


Con el tiempo comprendes que si has herido a un amigo duramente, muy probablemente la
amistad jamás volverá a ser igual. 


Con el tiempo te das cuenta que aunque seas feliz con tus amigos, algún día llorarás por aquellos que dejaste ir. 


Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible. 


Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o desprecia a un ser humano, tarde o
temprano sufrirá las mismas humillaciones o desprecios multiplicados al cuadrado. 


Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos en el hoy, porque el terreno del
mañana es demasiado incierto para hacer planes. 


Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sean como esperabas. 


Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento
que estabas viviendo justo en ese instante.


Con el tiempo verás que aunque seas feliz con los que están a tu lado, añorarás terriblemente
a los que ayer estaban contigo y ahora se han marchado. 


Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o pedir perdón, decir que amas, decir que
extrañas, decir que necesitas, decir que quieres ser amigo, ante una tumba, ya no tiene
ningún sentido. 



Pero desafortunadamente, solo con el tiempo...





ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ


Μετά από κάποιο καιρό, κάποιος μαθαίνει την λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς ένα χέρι και να φυλακίζεις μια ψυχή, και κάποιος μαθαίνει ότι αγάπη δεν σημαίνει να πλαγιάζεις και ότι μια συντροφιά δεν σημαίνει ασφάλεια, και έτσι κάποιος αρχίζει να μαθαίνει...


Ότι τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις, και κάποιος αρχίζει να αποδέχεται τις ήττες του με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ανοιχτά, και κάποιος μαθαίνει να δημιουργεί όλους τους δρόμους του σήμερα, γιατί το αυριανό έδαφος είναι αρκετά αβέβαιο για σχέδια... και το μέλλον έχει ένα σχήμα που πέφτει στη μέση...


Και μετά από κάποιο διάστημα κάποιος μαθαίνει ότι ναι είναι αρκετό, μέχρι η ζέστη του ήλιου να τσουρουφλίζει. 


Έτσι που ο ένας φυτεύει τον δικό του κήπο και διακοσμεί τη δική του ψυχή, σε αντίθεση του να περιμένει από κάποιον να του φέρει τα λουλούδια.


Και κάποιος μαθαίνει ότι στην πραγματικότητα μπορεί να αντέξει, ότι κάποιος είναι δυνατός στην πραγματικότητα, και ότι κάποιος πραγματικά αξίζει, και κάποιος μαθαίνει και μαθαίνει... και κάθε μέρα κάποιος μαθαίνει.


Με τον καιρό θα μάθεις ότι να είσαι με κάποιον επειδή σου προσφέρει ένα καλό μέλλον σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα θα θελήσεις να γυρίσεις στο παρελθόν σου.


Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι μόνο όποιος είναι ικανός να σε αγαπήσει με τα ελαττώματά σου, χωρίς να προσπαθήσει να σε αλλάξει, μπορεί να σου προσφέρει όλη την ευτυχία που επιθυμείς..


Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι αν είσαι δίπλα με έναν άνθρωπο μόνο για να καλύψεις την μοναξιά σου, ξαφνικά θα καταλήξεις να μην θες να τον ξαναδείς.


Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι οι αληθινοί φίλοι είναι μετρημένοι, και αυτός που δεν μάχεται για αυτές αργά η γρήγορα θα καταλήξει ανάμεσα σε ψεύτικες φιλίες.


Με τον καιρό μαθαίνεις ότι οι ειπωμένες λέξεις σε μια στιγμή οργής μπορούν να συνεχίσουν να στεναχωρούν αυτόν που πλήγωσες, κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του.


Με τον καιρό μαθαίνεις ότι να ζητήσεις συγνώμη το κάνει ο καθένας, αλλά το να συγχωρείς είναι μόνο των μεγάλων ψυχών.


Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι αν έχεις πληγώσει ένα φίλο πολύ σκληρά, πιθανότατα η φιλία να μην μπορέσει να γίνει ποτέ πια η ίδια.


Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι αν και είσαι χαρούμενος με τους φίλους σου, πάντα θα στεναχωριέσαι γι'αυτούς που άφησες να φύγουν.


Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι κάθε ζωντανή εμπειρία με κάθε πρόσωπο είναι ανεπανάληπτη.


Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι όποιος ταπεινώνει ή περιφρονεί έναν άνθρωπο, αργά ή γρήγορα θα υποφέρει τις ίδιες ταπεινώσεις ή περιφρονήσεις στο τετράγωνο.


Με τον καιρό μαθαίνεις να κατασκευάζεις όλους τους δρόμους του σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι αρκετά αβέβαιο για να κάνεις σχέδια.


Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι να βιάσεις τα πράγματα ή να προσπαθείς για να συμβούν θα προκληθεί να μην είναι όπως τα περίμενες στο τέλος.


Με τον καιρό συνειδητοποιείς ότι στην πραγματικότητα το καλύτερο δεν ήταν το μέλλον αλλά εκείνο το γεγονός που ζούσες εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή.


Με τον καιρό θα δεις ότι αν και είσαι ευτυχισμένος με αυτούς που έχεις στο πλευρό σου, θα νοσταλγείς φριχτά αυτούς που χθες ήταν δίπλα σου και τώρα έχουν φύγει.


Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι να προσπαθείς να συγχωρέσεις ή να ζητήσεις συγνώμη, να πεις ότι αγαπάς, να πεις ότι λησμονείς, να πεις ότι χρειάζεσαι, να πεις ότι θες να είσαι φίλος, πάνω από έναν τάφο, πλέον δεν έχει κανένα νόημα.


Αλλά δυστυχώς, μόνο με τον καιρό...

Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

Miguel Hernández

(LA GRANADA)



Sobre el patrón de vuestra risa media,
reales alcancías de collares,
se recorta, velada, una tragedia
de algomerados rojos, rojos zares.
Recomendable sangre, enciclopedia
del rubor, corazones, si mollares,
con un tic'tac en plenilunio, abiertos,
como revoluciones de los huertos.


(ΤΟ ΡΟΔΙ)


Σχετικά με τον προστάτη του δικού σας μισο-χαμόγελου,
αληθινοί κουμπαράδες περιδέραια,
αποκόπτεται, συγκεκαλυμμένη, μια τραγωδία
από συσσωματώματα κόκκινα, κόκκινοι τσάροι.
Συστημένο αίμα, εγκυκλοπαίδεια
του κοκκινίσματος από ντροπή, καρδιές, αν και σαρκώδεις,
με ένα τικ-τακ στην πανσέληνο, ανοιχτές,
όπως επαναστάσεις των περιβολιών.



EL LIMÓN




Oh limón amarillo,
patria de mi calentura.
Si te suelto
en el aire,
oh limón
amarillo,
me darás
un relámpago
en resumen.

Si te subo
a la punta
de mi índice,
oh limón
amarillo,
me darás
un chinito
coletudo,
y hasta toda
la China,
aunque desde
los ángeles
contemplada.

Si te hundo
mis dientes,
oh agrio
mi amigo,
me darás
un minuto
de mar.


ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ


Αχ κίτρινο λεμόνι,
πατρίδα της αναστάτωσής μου.
Αν σε αφήσω
στον αέρα,
αχ λεμόνι
κίτρινο,
θα μου δώσεις
μία λάμψη
με μια κουβέντα.

Αν σε ανεβάσω
στην κορυφή
του δείκτη μου,
αχ λεμόνι
κίτρινο,
θα μου δώσεις
ένα κινεζάκι
πλεγμένο
και μέχρι όλη
την Κίνα,
αν και από 
τους αγγέλους
προστατεύεται.

Αν σε βυθίσω
στα δόντια μου,
αχ ξινό
φίλε μου,
θα μου δώσεις
ένα λεπτό
από θάλασσα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Miguel Hernández, Antología, Ed. de Jesús Sánchez, Collección Visor de Poesía.


Σημείωση : Ο συγκεκριμένος ποιητής χρησιμοποιεί το λεμόνι ως μεταφορά του γυναικείου στήθους.

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Miguel Hernández

(SEXO EN INSTANTE, 1)


        Hacia ti que, necesaria, aun eres bella!... -GULLIEN


A un tic-tac, si bien sordo, recupero
la perpendicular morena de antes,
bisectora de cero sobre cero,
equivalentes ya, y equidistantes.
Clama en imperativo por su fuero,
con más cifras, si pocas, por instantes;
pero su situación, extrema en suma,
sin vértice de amor, holanda espuma.




(ΣΕΞ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ, 1)


      Για σένα που αν και, απαραίτητη, ακόμα είσαι                                                                                          όμορφη!...



Σ'ένα τικ-τακ, αν και καλώς κουφός, ξαναβρίσκω

την κατακόρυφη μελαχρινή από πριν,
διχοτομημένη από το μηδέν για το μηδέν,
ισοδύναμοι πια, και εξίσου απέχοντες.
Κραυγάζω στην προστακτική για τη δικαιοδοσία της,
με περισσότερους αριθμούς,αν και λίγοι, για στιγμιαίοι;
αλλά η κατάστασή της,ακραία στην πλειοψηφία
χωρίς σημείο συνάντησης έρωτα, ολλανδικός αφρός.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Miguel Hernández, Antología, Ed. de Jesús García Sánchez, Colección Visor de Poesía.

Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2013

Pablo Neruda

LA NOCHE EN LA ISLA


Toda la noche he dormido contigo
junto al mar,en la isla.
Salvaje y dulce eras entre el placer y el sueño,
entre el fuego y el agua.

Tal vez muy tarde
nuestros sueños se unieron
en lo alto o en el fondo,
arriba como ramas que un mismo viento mueve,
abajo como rojas raíces que se tocan.

Tal vez tu sueño
se separó del mío
y por el mar oscuro
me buscaba
como antes
cuando aún no existías,
navegué por tu lado,
y tus ojos buscaban
lo que ahora
-pan,vino,amor y cólera-
te doy a manos llenas
porque tú eres la copa
que esperaba los dones de mi vida.

He dormido contigo
toda la noche mientras
la oscura tierra gira
con vivos y con muertos,
en medio de la sombra
mi brazo rodeaba tu cintura.
Ni la noche, ni el sueño
pudieron separarnos.

He dormido contigo
y al despertar tu boca
salida de tu sueño
me dio el sabor de tierra,
de agua marina,de algas,
del fondo de tu vida,
y recibí tu beso
mojado por la aurora
como si me llegara
del mar que nos rodea.





Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ




Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου

στη θάλασσα πλάι,στο νησί.
Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο,
ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.


Ίσως πολύ αργά

τα όνειρά μας ενώθηκαν
στο ύψος ή στο βάθος,
ψηλά σαν τα κλαδιά που τα κουνάει ο ίδιος άνεμος,
κάτω σαν ρίζες κόκκινες που ακουμπάνε μεταξύ τους.


Ίσως το όνειρό σου

απομακρύνθηκε απ'το δικό μου
και στη σκοτεινή θάλασσα
με αναζητούσε
όπως πριν
όταν ακόμα δεν υπήρχες,
όταν χωρίς να σε διακρίνω
έπλεα στο πλευρό σου,
και τα μάτια σου γύρευαν
αυτό που τώρα
-ψωμί,κρασί,έρωτα και θυμό-
σου προσφέρω απλόχερα
γιατί είσαι το κύπελλο
που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.


Κοιμήθηκα μαζί σου

όλη τη νύχτα που
η γη η σκοτεινή γυρίζει
με ζωντανούς και πεθαμένους,
και όταν ξύπνησα στα ξαφνικά
μες στο σκοτάδι
το χέρι μου είχα γύρω από τη μέση σου.
Ούτε η νύχτα ούτε ο ύπνος
μπόρεσαν να μας χωρίσουν.


Κοιμήθηκα μαζί σου

και μόλις ξύπνησα το στόμα σου
βγαλμένο απ'το όνειρό σου
μου έδωσε τη γεύση της γης,
του θαλασσινού νερού,των φυκιών,
του βυθού της ζωής σου,
και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο από την αυγή
σαν να μου ερχόταν
από τη θάλασσα που μας κυκλώνει.




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Πάμπλο Νερούδα, ερωτικά ποιήματα, απόδοση Αγαθή Δημητρούκα, εκδόσεις Πατάκη.

Το συγκεκριμένο ποίημα είναι μεταφρασμένο από το παραπάνω βιβλίο της βιβλιογραφίας.

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013

η Αθήνα μου

Πλάκα.
Plaka.
Θέα από την Ακρόπολη.
View from Akropolis.

Ναός.
Temple.

Rubén Darío

Autumnal



Eros, vita, lumen




En las pálidas tardes
yerran nubes tranquilas
en el azul; en las ardientes manos
se posan las cabezas pensativas.
¡Ah los suspiros! ¡Ah los dulces sueños!
¡Ah las tristezas íntimas!
¡Ah el polvo de oro que en el aire flota,
tras cuyas ondas trémulas se miran
los ojos tiernos y húmedos,
las bocas inundadas de sonrisas,
las crespas cabelleras
y los dedos de rosa que acarician!


En las pálidas tardes

me cuenta un hada amiga
las historias secretas
llenas de poesía;

lo que cantan los pájaros,
lo que llevan las brisas,

lo que vaga en las nieblas,
lo que sueñan las niñas.


Una vez sentí el ansia


de una sed infinita.
Dije al hada amoroso:
-Quiero en el alma mía
tener la inspiración onda, profunda,
inmensa: luz, calor, aroma, vida.
Ella me dijo: ven! Con el acento
con que hablaría un arpa. En el había
un divino idioma de esperanza.
Oh, sed del ideal!


Sobre la cima

de un monte, a media noche,
me mostró las estrellas encendidas.
Era una jardín de oro
con pétalos de llama que titilan.
Exclame: Más!...


La aurora 

vino después.La aurora sonreía,
con la luz en la frente,
como la joven tímida
que abre la reja, y la sorprenden luego
Ciertas curiosas,mágicas pupilas.
Y dije: -Más!... Sonriendola celeste hada amiga
prorrumpió: Y bien!... Las flores!


Y las flores

estaban frescas,lindas,
empapadas de olor: la rosa virgen,
la blanca margarita,
la azucena gentil, y las volúbilis
que cuelgan de la rama estremecida.
Y dije: -Más!...


El viento

arrastraba rumores, ecos, risas, 
murmullos misteriosos, aleteos, 
músicas nunca oídas.
El hada entonces me llevo hasta el velo
que nos cubre las ansias infinitas,
la inspiración profunda,
y el alma de las liras.
Y lo rasgó. Y allí todo era aurora.
En el fondo se vía
un bello rostro de mujer.


Oh, nunca 

Piérides, diréis las sacras dichas
que en alma sintiera!
Con su vaga sonrisa:
¿Más…? dijo el hada. Y yo tenía entonces,
clavadas las pupilas
en el azul; y en mis ardientes manos
se posó mi cabeza pensativa…





Φθινοπωρινό





Έρωτας, ζωή, φως






Στα ωχρά απογεύματα


περιπλανιώνται γαλήνια σύννεφα


στο γαλάζιο· στα παθιασμένα χέρια


κουρνιάζουν τα συλλογισμένα κεφάλια


Αχ οι αναστεναγμοί! Αχ τα γλυκά όνειρα!


Αχ οι οικείες θλίψεις!


Αχ η σκόνη χρυσού που στον αέρα ανεμίζει!


Πίσω από τα τρεμουλιαστά ηχητικά κύματα κοιτάζονται


τα τρυφερά και υγρά μάτια,


τα πλημμυρισμένα από χαμόγελα στόματα,


τα μπουκλωτά μαλλιά


και τα τριανταφυλλένια δάχτυλα που θωπεύουν!





Στα ωχρά απογεύματα


μου αφηγείται μία νεράιδα φίλη


μυστικές ιστορίες


γεμάτες ποίηση·


αυτό που τραγουδούν τα πουλιά,


αυτό που μεταφέρουν οι αύρες,


αυτό που περιφέρεται στις ομίχλες,


αυτό που ονειρεύονται τα μικρά κορίτσια.





Κάποια στιγμή αισθάνθηκα την αγωνία


Μίας ατελείωτης δίψας.


Είπα στην γοητευτική νεράιδα


-Θέλω μέσα στην ψυχή την δική μου


να έχω την βαθιά, ανεξιχνίαστη, απέραντη


έμπνευση: φως, ζέστη, άρωμα, ζωή.


Αυτή μου είπε: -Έλα! με την προφορά


με την οποία θα μιλούσε μία άρπα. Σε αυτόν υπήρχε


ένα θεϊκό ιδίωμα της ελπίδας.


Αχ δίψα του ιδανικού!




Επάνω στην κορυφή


ενός όρους, στη μέση της νύχτας,


μου φανέρωσε τα φλεγόμενα αστέρια.


Ήταν ένας κήπος από χρυσάφι


με παθιασμένα πέταλα που τρεμόπαιζαν.


Φώναξα : Κι'άλλο!...





Η αυγή


ήρθε αργότερα. Η αυγή χαμογελούσε,


με το φως μπροστά,


όπως η ντροπαλή νεαρά


που ανοίγει τα κάγκελα του παραθύρου, και έπειτα την ξαφνιάζουν


σταθερές αδιάκριτες, μαγικές κόρες οφθαλμών,


Και είπα : -Κι’άλλο!... Χαμογελώντας


η ουράνια νεράιδα φίλη


ξέσπασε: - Ε τότε!...τα λουλούδια!



Και τα λουλούδια


ήταν φρέσκα, όμορφα,


γεμάτα μυρωδιές: το παρθένο τριαντάφυλλο


η λευκή μαργαρίτα,


ο ευγενικός κρινόλευκος, και οι βανίλιες


που αιωρούνται σ’ένα τρεμάμενο κλαδί.


Και είπα : -Κι’άλλο!...



Ο αέρας


έσερνε φήμες, αντίλαλους, γέλια,


παράξενα θροΐσματα, φτεροκοπήματα,


μουσικές που ποτέ δεν έχουν ακουστεί.


Η νεράιδα τότε με πήγε μέχρι το πέπλο


που μας καλύπτει ατελείωτα άγχη,


την βαθιά έμπνευση,


και την ψυχή των λυρών.


Και το έσκισα. Και εκεί όλα ήταν αυγή.


Στο βάθος φαινόταν


ένα όμορφο πρόσωπο γυναίκας.






Αχ ποτέ Μούσες της Πιερίας, μην πείτε


τα ιερά λόγια


που στην ψυχή ένιωθα


Με το τεμπέλικό της χαμόγελο :


Κι’άλλο;... Είπε η νεράιδα. Και εγώ είχα τότε,


καρφωμένες τις κόρες των οφθαλμών μου


στο γαλάζιο· και στα παθιασμένα χέρια μου


κούρνιασε το συλλογισμένο κεφάλι μου...








ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


Rubén Darío, Azul...-Cantos de vida y esperanza. Ed. José María Martínez, Catedra.